[box type=”info”]Bron: het Netwerk van Uitvaartvernieuwers — Boekbespreking door Monique Mortier[/box]

Diep is een roman over zwanger raken, zwanger zijn en vooral over een te vroeg geboren zoon die na 5 weken sterft. De schrijfsters hebben hun persoonlijke verhaal in een roman verwerkt.

Om en om schrijven de moeders Britt en Paula hun ervaringen en gevoelens. Na de geboorte van hun dochter willen ze graag nog een kind. De gezondheid van Paula laat een nieuwe zwangerschap niet toe. Britt wil dan graag de zwangerschap dragen. De moeilijkheden die ze tegen komen worden zonder omhaal en poespas beschreven.

Als hun zoon David te vroeg geboren wordt, beginnen de zorgen nog groter te worden. David’s vechtlust geeft hoop. Maar hij wordt steeds weer op de proef gesteld. De vrouwen laten zien hoe sterk het gezin zich met elkaar in liefde verbonden voelt. Na 5 weken leven tussen hoop en vrees moeten ze hem laten gaan. Ontroerend beschrijven ze hoe hun dochter haar liefde en verdriet mag en kan uiten.

Naast het aangrijpende verhaal loopt een tweede verhaal. Dat gaat over de verbouwing van hun huis met alle tegenvallers. Dit verhaal versterkt het beeld hoe hun leven op z’n kop staat. En het maakt het contrast met de buitenwereld die gewoon doordraait extra schrijnend.

Het boek ziet er prachtig uit. Het sluit zowel in vormgeving als titel zo goed aan bij de inhoud blijkt bij lezing. Een aanrader dus.

Ter aanvulling wil ik iets kwijt over verschil in visie in de werkwijze van een rouwbegeleider ook al realiseer ik me dat het om een waargebeurd verhaal gaat dat in een roman is verwerkt: In het boek wordt een beschrijving gegeven van het bezoek aan een rouwtherapeute door de 2 moeders. Bij het lezen ervan gaan mijn haren overeind staan, ballen mijn vuisten zich en krullen mijn tenen van plaatsvervangende schaamte. Nou ben ik geen rouwtherapeute, maar een rouwbegeleider en dat blijkt vaak een pré zoals dit verhaal krachtig onderstreept. Het feit dat de therapeute zich als de deskundige opstelt die bepaalt of de vrouwen goed of fout rouwen, wijkt 100 % af van mijn benadering. Haar uitspraak “Als je nu (na een jaar,MM) nog boos bent, loop je wel erg achter in het rouwproces” is zo misplaatst naar mijn visie.

Het denken vanuit modellen en het onnodig en ongevraagd spitten in het verleden zijn zo mensonwaardig. De meeste rouwende mensen kunnen zich in hun leven uitstekend redden. De vrouwen in dit boek geven daar zeer wel blijk van. Hen is echter zo iets groots overkomen dat een neutrale, professionele buitenstaander als medemens mee op zoek gaat naar hoe een nieuwe balans gevonden kan worden. Niet de balans van de begeleider, maar die van degenen die begeleiding hebben gevraagd. En dat in respect voor hun keuzes en levensopvatting. Dat de therapeute niet overweg blijkt te kunnen met een ouderpaar is nog schrijnender. Onduidelijk blijft of het feit dat het om een lesbisch ouderpaar gaat hierbij een rol heeft gespeeld.
Het is goed om te lezen dat ze de regie over hun rouwproces niet hebben uitgeleverd aan deze ‘mensonvriendelijke’ rouwtherapeute om het voorzichtig te benoemen.