[box type=”info”]bron: www.ezzulia.nl recensie: Kim Moelands[/box]

In de prachtige roman Diep schrijven Inge Diepman en haar partner Sylia de Graaf over de geboorte en het verlies van hun zoontje David. Een boek dat ik moest lezen. Waarom? Omdat mijn beste vrienden op 24 november 2006 hun zoontje Otto verloren. Het dappere mannetje was net als David te vroeg geboren. Otto was 23 en een halve week oud toen hij ter wereld kwam. Hij leefde 4 minuten in de armen van zijn ouders en toen moesten ze hem al laten gaan. Het was een prachtig kereltje met alles erop en eraan. Tien vingers, tien teentjes, het kuiltje in zijn kin van papa en de lieve zachte gelaatstrekken van zijn mama. Alleen zo piep en piepklein dat hij nog niet bestand was tegen het roerige leven op aarde.

Het verliezen van een kind is zo tegennatuurlijk. Het kan niet, het mag niet. En toch gebeurt het. Het kleine wiegvormige kistje van Otto was de harde realiteit waar niemand omheen kon. Otto was net als het kleine lieveheersbeestje op zijn kistje. Even geland om zijn bestaan kenbaar te maken, om vervolgens weer veel te snel weg te vliegen. Zijn ouders leeg, verdrietig maar oh zo trots op hun kereltje achterlatend. 

Van zeer dichtbij heb ik de vreugde en de pijn van mijn vrienden gezien en gevoeld. Het was dezelfde pijn die ook Inge Diepman en Sylia de Graaf hebben doorstaan na het verlies van hun David.

In strakke, doordringende zinnen doen zij in 198 pagina’s hun verhaal. Sommige zinnen moet je twee keer lezen. Niet om ze te begrijpen, maar omdat ze zo mooi zijn. Het verhaal van David is enerzijds verdrietig, maar anderzijds ook zo onvergetelijk prachtig. Treffende metaforen en alle denkbare emoties die er bestaan zijn weloverwogen door het verhaal heen geweven. Het verhaal vertedert, maakt verdrietig en slaat je soms knock out. Je gaat houden van die kleine David, bent trots op hem. Je wilt hem en zijn ouders maar één cadeau geven, het cadeau van het leven want een mooier geschenk bestaat er niet. 

David doet zo zijn best om Goliath te verslaan, maar moet het uiteindelijk na 5 weken strijd opgeven. Dit dappere ventje verdient een ode en die hebben zijn ouders hem door middel van het ontroerende Diep gegeven.

Voor ouders die een kind hebben verloren is dit een aangrijpend verhaal dat enerzijds de pijn weer in deinende golven naar boven brengt, maar anderzijds ook herkenning, steun en hoop zal geven. Voor mensen die een dergelijk traumatisch verlies niet hebben meegemaakt, zal het een eyeopener zijn. Niets in het leven is vanzelfsprekend en daar af en toe bij stilstaan is helemaal niet verkeerd. Inge en Sylia, bedankt dat jullie dit intieme en hartverscheurende verhaal hebben willen delen. En David, Otto en al die andere engeltjes, dank je wel dat jullie hebben bestaan. Jullie sterretjes stralen nu aan de hemel.