[box type=”info”]Boekbespreking Dr.Elisabeth Kübler-Ross Stichting door Ton Wildekamp[/box]

Opvallend is dat Inge Diepman en Sylia de Graaf hun verhaal in een romanvorm gegoten hebben, terwijl het duidelijk is dat zij hun eigen verhaal vertellen. Zij hebben hun namen veranderd en zo ook de namen van de andere in het boek voorkomende personen. Het boek is ingetogen met afstand en humor geschreven, terwijl het ene drama zich op het ander stapelt met de zwangerschap, geboorte en na vijf weken het overlijden van hun zoon David.Daarnaast ondergaat hun huis een grote verbouwing wat de ellende alleenmaar vergoot, maar alles ook weer in perspectief plaatst.

Hoeveel kun je hebben als mens? Dat is ongeveer de grote vraag die in dit boek wordt gesteld. Je kind ligt op de intensive care, je dochter heeft aandacht nodig en thuis verloopt de renovatie allesbehalve succesvol. De personages van tante Nettie en de schoonzus maken het verhaal vrolijk. Zij staan symbool voor de ondersteunende respectievelijk betweterige mensen die iedereen wel in zijn omgeving heeft, maar die je in een crisis helpen om het hoofd boven water te houden of je juist een duw naar beneden geven. Ik vind het een heel mooi, indringend en toch rustig geschreven boek en kan het iedereen aanbevelen.