Overzicht per auteur

Gastcolumn Nefarma& — vaag is verdacht

 Voor het  mei nummer van blad Nefarma&, een maandelijkse uitgave van de vereniging innovatie geneesmiddelen, schreef Inge een gastcolumn over de informatie overdracht van farmaceuten. Wie zich op de vlakte houdt, is verdacht…

” Wie heeft er niet moeten lachen om Mrs. Bucket, the lady of the house, inde serie Schone Schijn?. Door haar naam uit te spreken als Bouquet probeerde ze zich chiquer voor te doen dan ze was. Ze was ervan overtuigd dat ze door het gebruik van dure, moeilijke woorden vanzelf serieus zou worden genomen. Werkt dat zo?………”

Lees de gehele column

Gastcolumn Nefarma&

Binnen de farmacie is een verandering gaande. Niet elke journalist heeft dat opgemerkt, maar de farmacie treedt meer in contact met de buitenwereld. Nefarma zegt het op de website: wij luisteren nu. We komen uit onze ivoren toren en luisteren naar onze stakeholders: de patiënten, verzekeraars, zorgaanbieders, politiek.

Luisteren is een goede eerste stap, maar er is meer nodig. Wie echt in contact wil treden met zijn omgeving moet interactie opzoeken. Echte interactie vraagt om een actieve houding. Heel toevallig weet ik daar iets van. Ik ben namelijk interviewer van beroep.

Ik stel vragen en vraag door als ik een antwoord krijg dat ik niet kan plaatsen, of als mijn gesprekspartner een paar vragen nodig heeft om achter de kern van zijn eigen verhaal te komen. Vragen stellen kan veel beter binnen de farmacie. Open vragen die daadwerkelijk tot interactie leiden.

Lees de gehele column

Apotheekhoudende huisartsen beter zichtbaar

In de spotlichten van theater Figi in Zeist werd donderdag 24 maart gediscussieerd door verzekeraar, patiëntenorganisatie, het ministerie van VWS en de LHV, de landelijke huisartsen vereniging, over de vraag hoe apotheekhoudende huisartsen beter zichtbaar en ook zichtbaar beter kunnen worden. De discussie werd geleid door Inge.

Inge Diepman en Maarten Vermeulen

Inge in gesprek met Maarten Vermeulen, voorzitter afdeling apotheekhoudende huisartsen. Foto Erik Kottier, www.decongresfotograaf.nl


Staatssecretaris Paul de Krom en de arbocatalogi

Er is veel werk verzet, maar we zijn nog lang niet klaar.

Dit zei scheidend voorzitter Robin Linschoten op de slotbijeenkomst van de Commissie Begeleiding Arbocatalogi in een afgeladen zaal van de SER in Den Haag. Staatssecretaris Paul de Krom beloofde in de panden van zijn jas te zullen zoeken naar wat euro’s om uiteindelijk alle branches te overtuigen een arbocatalogus per sector van de grond te tillen. De slotbijeenkomst werd voorgezeten door Inge.

Slotbijeenkomst begeleidingscommissie arbocatalogus

Slotbijeenkomst begeleidingscommissie arbocatalogus, Foto Dirk Hol

fotoverslag bijeenkomst verslag bijeenkomst

Help, de arbeidsmarkt verandert!

De arbeidsmarkt verandert en dus moet je mee veranderen. Maar hoe? Hoe voorkom je een tekort aan technisch personeel in de toekomst? Onderwijs- en kennisinstellingen, MKB bedrijven en andere geinteresseerden wisselden gedachten en praktische tools uit op een bijeenkomst in Breukelen, georganiseerd door Kenteq, kennis- en adviescentrum voor technisch vakmanschap en Euroguidance.

Inge Diepman interview

Dagvoorzitter Inge Diepman, Kenteq arbeidsmarkt. Foto Henk Merjenburgh

Minister Verhagen krijgt campusplan Limburg

Een bus vol hoge heren en dames uit het zuiden kwam met één bedoeling naar Den Haag: minister Maxime Verhagen overtuigen van het grote belang van het investeren in de Limburgse campussen. Een impuls voor de Limburgse en Nederlandse economie. Zowel de minister als de bazen van DSM, het Maastricht Universitair Medisch Centrum als de Universiteit van Maastricht en de gouverneur ontkwamen niet aan de scherpe doch ook luchtige vragenreeks van gastvrouw en moderator Inge.

Recensie NDB/Biblion

Bron: NDB/Biblion — recensie: Gerard Oevering

De ziekte van haar moeder laat zijn sporen na in het leven van een vrouw. De schrijfster, radionieuwslezer en tekstredacteur, schreef eerder met haar echtgenote Inge Diepman over de dood van een kind de ontroerende roman ‘Diep’ (2007). Lees verder…

Recensie VrouwenThrillers.nl

Bron: VrouwenThrillers.nl — recensie: Diana, 1 december 2009

Elisabeth – Ella – Berkhout groeit op bij twee streng gelovige ouders waarvan de moeder eigenlijk continu op een chronisch ziekbed bivakkeert. Vader Gerard leent zichzelf voor liefdadigheidswerk ten bate van de kerk en de zorg voor moeder Anneke komt, naast haar kantoorbaan en studie, jarenlang grotendeels neer op de schouders van de inmiddels bijna twintigjarige Ella. Beetje bij beetje weet ze een leven voor zichzelf op te bouwen, al weet haar moeder haarfijn alle aandacht op te eisen. Ze groeit op in een streng gelovig milieu waarin niet alleen het geloof haar aan handen en voeten bindt, maar ook de grote psychische druk die ze opgelegd krijgt als de verantwoordelijkheid een last wordt die nauwelijks meer te dragen is. Ze is een kind dat veel te vroeg op een afgebakende plek wordt neergezet waarbinnen ze dient te blijven. Maar loyaliteit overschrijdt grenzen en soms met fatale gevolgen.

De auteur weet op voortreffelijke wijze een situatie te schetsen die vanzelf gaat leven. Kort en bondig, mooi in tijd verspringend, krijgt de lezer een verloop voorgelegd waarvan je weet dat op een gegeven moment de bom barst. De vraag waar deze valt wordt beantwoord in het proloog, de precieze aanleiding wordt duidelijk als het geheim ontrafeld wordt en de lezer erachter komt wat de moeder van Ella mankeert.

De Zenuwsloper – complimenten voor deze goed gekozen titel – is een broeierige roman waarvan die zijn uitwerking niet zal missen. Met een spanningsboog als een rasechte thriller is het een ironisch en ook schrijnend verhaal over een lang leven onder moeders juk.

NBD | Biblion

Presentatrice Inge Diepman (Herexamen, Het Zwarte Schaap, Het zesde zintuig) en haar partner Sylia de Graaf (journaliste, redacteur, werkte o.a. bij het NOS radionieuws) schreven samen deze roman, gebaseerd op hun eigen ervaringen. Twee vrouwen, tv-presentator Britt en Paula hebben samen een driejarig dochtertje, Ingeborg, en willen heel graag nog een tweede kind. Na een moeizame zwangerschap van Britt wordt hun zoontje David veel te vroeg geboren, en overlijdt na vijf weken. Hun wereld stort in.

Britt en Paula vertellen beurteling over de vroeggeboorte van David, de vijf weken die ze samen met David mogen meemaken en de verschrikkelijke tijd daarna. Ze schrijven over hun eigen gevoelens en ervaringen, over dochter Ingeborg, haar reacties, en die van de omgeving, goede en slechte zoals die van de verschrikkelijke rouwtherapeute waarbij ze terecht komen. Een goede, soepel geschreven, toegankelijke roman waarin een waargebeurde, persoonlijke tragedie op een heel directe, aangrijpende en ontroerende manier, zonder sentimentaliteit en met humor en ironie is gefictionaliseerd. Diepman en De Graaf hebben drie kinderen: Dagmar (9), hun overleden zoontje David, en Boaz (3).

Dr. Elisabeth Kübler-Ross Stichting

Boekbespreking Dr.Elisabeth Kübler-Ross Stichting door Ton Wildekamp

Opvallend is dat Inge Diepman en Sylia de Graaf hun verhaal in een romanvorm gegoten hebben, terwijl het duidelijk is dat zij hun eigen verhaal vertellen. Zij hebben hun namen veranderd en zo ook de namen van de andere in het boek voorkomende personen. Het boek is ingetogen met afstand en humor geschreven, terwijl het ene drama zich op het ander stapelt met de zwangerschap, geboorte en na vijf weken het overlijden van hun zoon David.Daarnaast ondergaat hun huis een grote verbouwing wat de ellende alleenmaar vergoot, maar alles ook weer in perspectief plaatst.

Hoeveel kun je hebben als mens? Dat is ongeveer de grote vraag die in dit boek wordt gesteld. Je kind ligt op de intensive care, je dochter heeft aandacht nodig en thuis verloopt de renovatie allesbehalve succesvol. De personages van tante Nettie en de schoonzus maken het verhaal vrolijk. Zij staan symbool voor de ondersteunende respectievelijk betweterige mensen die iedereen wel in zijn omgeving heeft, maar die je in een crisis helpen om het hoofd boven water te houden of je juist een duw naar beneden geven. Ik vind het een heel mooi, indringend en toch rustig geschreven boek en kan het iedereen aanbevelen.

Seniorweb leesgroep

Bron: leesgroep seniorweb

Presentatrice Inge Diepman (Herexamen, Het Zwarte Schaap, Het zesde zintuig) en haar partner Sylia de Graaf (journaliste, redacteur, werkte o.a. bij het NOS radionieuws) schreven samen deze roman, gebaseerd op hun eigen ervaringen. Twee vrouwen, tv-presentator Britt en Paula hebben samen een driejarig dochtertje, Ingeborg, en willen heel graag nog een tweede kind. Na een moeizame zwangerschap van Britt wordt hun zoontje David veel te vroeg geboren, en overlijdt na vijf weken.

Hun wereld stort in. Britt en Paula vertellen beurteling over de vroeggeboorte van David, de vijf weken die ze samen met David mogen meemaken en de verschrikkelijke tijd daarna. Ze schrijven over hun eigen gevoelens en ervaringen, over dochter Ingeborg, haar reacties, en die van de omgeving, goede en slechte zoals die van de verschrikkelijke rouwtherapeute waarbij ze terecht komen. Een goede, soepel geschreven, toegankelijke roman waarin een waargebeurde, persoonlijke tragedie op een heel directe, aangrijpende en ontroerende manier, zonder sentimentaliteit en met humor en ironie is gefictionaliseerd. Diepman en De Graaf hebben drie kinderen: Dagmar (9), hun overleden zoontje David, en Boaz (3).

Ihlia

bron: www.ihlia.nl — recensie: Connie van Gils

Brit en Paula, getrouwd, beiden werkzaam bij de televisie en de trotse moeders van de driejarige Ingeborg willen hun gezin graag uitbreiden met een tweede kind.Hun eerste kindje hebben ze via behandelingen met kunstmatige inseminatie in het ziekenhuis verkregen en ook voor hun tweede kindje willen ze naar het ziekenhuis. Het zal dezelfde donorvader krijgen. De zwangerschap van Paula is echter niet zonder complicaties verlopen en het is daarom niet verstandig als Paula ook de biologische moeder van hun tweede kindje wordt.

Brit biedt aan deze keer het kind te dragen. Dit echter stuit op bezwaren van het ziekenhuis die het niet fair vinden ten opzichte van heterostellen die immers maar een van de twee zwanger kunnen laten worden. Als ze na ettelijke telefoontjes alsnog toestemming van het ziekenhuis weten te krijgen, volgt na vele slopende K.I.-behandelingen de zo gewenste maar slecht verlopende zwangerschap. Ondertussen vangt de verbouwing van hun huis aan, die niet bepaald wil vlotten. Dan wordt de baby David veel te vroeg geboren en na vijf weken sterft hij in het ziekenhuis. Er volgt een periode van groot verdriet. Wat blijft is de kinderwens. Maar zal het wel gaan lukken om nog een baby te krijgen en tegen welke prijs?

Het verhaal wordt verteld in de ikvorm, beurtelings door romanpersonages Brit en Paula vanuit een eigen invalshoek. In deze Brit en Paula zijn de auteurs heel goed te herkennen, en daardoor komt deze constructie wat geforceerd over. Verder is het boek vlot en gevoelig geschreven, het is informatief voor eenieder die met KI bezig is, en het wordt, hoe tragisch soms ook, nergens té zwaar. Erg leuk zijn de kijkjes in de keuken van het leven als BN-er. Wat ook heel geslaagd is, is de onnadrukkelijke volstrekt natuurlijke manier waarop er omgegaan wordt met het feit dat het hier om een getrouwd lesbisch stel gaat.

Boekenwurm en Pleeg

Diep is de debuutroman van Inge Diepman en Sylia de Graaf. Zij hebben één wens: een broertje of zusje voor hun dochter Ingeborg.
Het boek gaat het over Tv-presentator Britt, zij is getrouwd met Paula.
Met emotie en humor vertellen zij hun verhaal van de lange weg naar de zwangerschap. 
Britt en Paula vertellen beurtelings hun eigen verhaal.De blijdschap om de zwangerschap eindigt al snel in verdriet. Hun zoontje David wordt te vroeg geboren en gaat dood.

David heeft maar vijf weken geleefd. Dit heeft mij erg geraakt. Eindelijk komt de wens van twee vrouwen uit, maar hun geluk is maar van korte duur.Het leven van Britt en Paula wordt hierdoor op z’n kop gezet.Ze omschrijven zó mooi en toch ook weer nuchter dat het leven doorgaat. Terwijl hun leven na de dood van David stil lijkt te staan. Iedereen die met verlies te maken heeft, kent dit gevoel.Na de dood van David gaat Britt weer snel aan het werk. Ze heeft nog steeds die kinderwens. Maar ten koste waarvan? Ook dat wordt besproken in het boek. Ik vind het een bijzonder verhaal. Verschillende emoties lopen er door heen. De wens om een kind. De blijdschap om de zwangerschap, en het verdriet om verlies het van David. Ondanks het verdriet ontbreekt ook de humor niet.

Intiem en hartverscheurend verhaal

bron: www.ezzulia.nl recensie: Kim Moelands

In de prachtige roman Diep schrijven Inge Diepman en haar partner Sylia de Graaf over de geboorte en het verlies van hun zoontje David. Een boek dat ik moest lezen. Waarom? Omdat mijn beste vrienden op 24 november 2006 hun zoontje Otto verloren. Het dappere mannetje was net als David te vroeg geboren. Otto was 23 en een halve week oud toen hij ter wereld kwam. Hij leefde 4 minuten in de armen van zijn ouders en toen moesten ze hem al laten gaan. Het was een prachtig kereltje met alles erop en eraan. Tien vingers, tien teentjes, het kuiltje in zijn kin van papa en de lieve zachte gelaatstrekken van zijn mama. Alleen zo piep en piepklein dat hij nog niet bestand was tegen het roerige leven op aarde.

Het verliezen van een kind is zo tegennatuurlijk. Het kan niet, het mag niet. En toch gebeurt het. Het kleine wiegvormige kistje van Otto was de harde realiteit waar niemand omheen kon. Otto was net als het kleine lieveheersbeestje op zijn kistje. Even geland om zijn bestaan kenbaar te maken, om vervolgens weer veel te snel weg te vliegen. Zijn ouders leeg, verdrietig maar oh zo trots op hun kereltje achterlatend. 

Van zeer dichtbij heb ik de vreugde en de pijn van mijn vrienden gezien en gevoeld. Het was dezelfde pijn die ook Inge Diepman en Sylia de Graaf hebben doorstaan na het verlies van hun David.

In strakke, doordringende zinnen doen zij in 198 pagina’s hun verhaal. Sommige zinnen moet je twee keer lezen. Niet om ze te begrijpen, maar omdat ze zo mooi zijn. Het verhaal van David is enerzijds verdrietig, maar anderzijds ook zo onvergetelijk prachtig. Treffende metaforen en alle denkbare emoties die er bestaan zijn weloverwogen door het verhaal heen geweven. Het verhaal vertedert, maakt verdrietig en slaat je soms knock out. Je gaat houden van die kleine David, bent trots op hem. Je wilt hem en zijn ouders maar één cadeau geven, het cadeau van het leven want een mooier geschenk bestaat er niet. 

David doet zo zijn best om Goliath te verslaan, maar moet het uiteindelijk na 5 weken strijd opgeven. Dit dappere ventje verdient een ode en die hebben zijn ouders hem door middel van het ontroerende Diep gegeven.

Voor ouders die een kind hebben verloren is dit een aangrijpend verhaal dat enerzijds de pijn weer in deinende golven naar boven brengt, maar anderzijds ook herkenning, steun en hoop zal geven. Voor mensen die een dergelijk traumatisch verlies niet hebben meegemaakt, zal het een eyeopener zijn. Niets in het leven is vanzelfsprekend en daar af en toe bij stilstaan is helemaal niet verkeerd. Inge en Sylia, bedankt dat jullie dit intieme en hartverscheurende verhaal hebben willen delen. En David, Otto en al die andere engeltjes, dank je wel dat jullie hebben bestaan. Jullie sterretjes stralen nu aan de hemel.

Netwerk van Uitvaartvernieuwers

Bron: het Netwerk van Uitvaartvernieuwers — Boekbespreking door Monique Mortier

Diep is een roman over zwanger raken, zwanger zijn en vooral over een te vroeg geboren zoon die na 5 weken sterft. De schrijfsters hebben hun persoonlijke verhaal in een roman verwerkt.

Om en om schrijven de moeders Britt en Paula hun ervaringen en gevoelens. Na de geboorte van hun dochter willen ze graag nog een kind. De gezondheid van Paula laat een nieuwe zwangerschap niet toe. Britt wil dan graag de zwangerschap dragen. De moeilijkheden die ze tegen komen worden zonder omhaal en poespas beschreven.

Als hun zoon David te vroeg geboren wordt, beginnen de zorgen nog groter te worden. David’s vechtlust geeft hoop. Maar hij wordt steeds weer op de proef gesteld. De vrouwen laten zien hoe sterk het gezin zich met elkaar in liefde verbonden voelt. Na 5 weken leven tussen hoop en vrees moeten ze hem laten gaan. Ontroerend beschrijven ze hoe hun dochter haar liefde en verdriet mag en kan uiten.

Naast het aangrijpende verhaal loopt een tweede verhaal. Dat gaat over de verbouwing van hun huis met alle tegenvallers. Dit verhaal versterkt het beeld hoe hun leven op z’n kop staat. En het maakt het contrast met de buitenwereld die gewoon doordraait extra schrijnend.

Het boek ziet er prachtig uit. Het sluit zowel in vormgeving als titel zo goed aan bij de inhoud blijkt bij lezing. Een aanrader dus.

Ter aanvulling wil ik iets kwijt over verschil in visie in de werkwijze van een rouwbegeleider ook al realiseer ik me dat het om een waargebeurd verhaal gaat dat in een roman is verwerkt: In het boek wordt een beschrijving gegeven van het bezoek aan een rouwtherapeute door de 2 moeders. Bij het lezen ervan gaan mijn haren overeind staan, ballen mijn vuisten zich en krullen mijn tenen van plaatsvervangende schaamte. Nou ben ik geen rouwtherapeute, maar een rouwbegeleider en dat blijkt vaak een pré zoals dit verhaal krachtig onderstreept. Het feit dat de therapeute zich als de deskundige opstelt die bepaalt of de vrouwen goed of fout rouwen, wijkt 100 % af van mijn benadering. Haar uitspraak “Als je nu (na een jaar,MM) nog boos bent, loop je wel erg achter in het rouwproces” is zo misplaatst naar mijn visie.

Het denken vanuit modellen en het onnodig en ongevraagd spitten in het verleden zijn zo mensonwaardig. De meeste rouwende mensen kunnen zich in hun leven uitstekend redden. De vrouwen in dit boek geven daar zeer wel blijk van. Hen is echter zo iets groots overkomen dat een neutrale, professionele buitenstaander als medemens mee op zoek gaat naar hoe een nieuwe balans gevonden kan worden. Niet de balans van de begeleider, maar die van degenen die begeleiding hebben gevraagd. En dat in respect voor hun keuzes en levensopvatting. Dat de therapeute niet overweg blijkt te kunnen met een ouderpaar is nog schrijnender. Onduidelijk blijft of het feit dat het om een lesbisch ouderpaar gaat hierbij een rol heeft gespeeld.
Het is goed om te lezen dat ze de regie over hun rouwproces niet hebben uitgeleverd aan deze ‘mensonvriendelijke’ rouwtherapeute om het voorzichtig te benoemen.

VOOK

bron: VOOK, Vereniging van Ouders van een Overleden Kind

…Hoewel ieder verhaal over de dood van een kind uniek is, en hoewel iedere situatie rond het overlijden van een kind dat eveneens is, las ik het boek toch met veel herkenning. De moeite die je hebt met het gedrag van sommige artsen en verpleegkundigen, hoe ze je werkelijk tot wanhoop kunnen drijven, de last die je kunt hebben van omstandigheden die op zichzelf niets met de dood van je kind te maken hebben, zoals de verbouwing van het huis van Britt en Paula, de collega’s waarmee je weer gewoon aan het werk gaat alsof er niets gebeurd is, het zijn allemaal dingen die voor bijna iedere ouder die een kind verliest heel herkenbaar zijn.

Maar Diep gaat niet alleen over het korte leven en de dood van David. Het gaat ook over de vraag of en wanneer en door wie er opnieuw een kind gebaard gaat worden. Situaties die in een uiteraard toch al niet al te stabiele situatie na het overlijden van een kind, in een lesbische relatie nog moeilijker zijn dan in de omstandigheden waarin een man en een vrouw samen besluiten, zonder tussenkomst van k.i.d. opnieuw zwanger te worden. De bureaucratie, zelfs over dit soort zaken, is tot in de spreekkamer van het ziekenhuis waar te nemen. Terecht maken beide moeders zich daar heel boos om. 
Herkenning was er ook bij de opmerking van Paula die een sms-je krijgt van vriendin Babet met de boodschap (blz. 141):

“Jullie zijn toch nog wel steeds bij elkaar? Laat je niet kisten door de dood hoor”, waarop Paula stelt:  “Babet heeft laatst iets gelezen in zo’n modieus vrouwenblaadje over het hoge aantal echtscheidingen na de dood van een kind.”
“Ik snap wel dat mensen in deze situatie uit elkaar kunnen groeien,” zeg ik.
Paula schrikt. “Dat meen je niet.”

Jammer dat dit soort veronderstellingen ook in dit boek voorkomen. Het is een hardnekkige boodschap die steeds verspreid wordt; als je je kind verliest loop je grote kans dat je relatie ook op de klippen loopt. Onderzoek dat naar dit fenomeen gedaan is heeft de waarheid van deze stelling in ieder geval niet bevestigd. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je leven na de dood van je kind geen enorme dutsen en deuken oploopt. Dat er vragen naar boven komen waar je met de beste wil van de wereld ook samen geen antwoord op vindt. 
Zoals ook op diezelfde bladzij waar Britt vertelt over de mate van verdriet en over de manier waarop ieder mens rouwt. Mannen zouden dat wel eens anders kunnen doen dan vrouwen en daarom is een lesbische relatie misschien toch gemakkelijker?

Persoonlijk heb ik moeite met het vergelijken van rouw. Wat is erger en wat is gemakkelijker te dragen? Gemakkelijker of moeilijker bestaat in deze context niet. Je eigen rouw, zeker als het om het verlies van een kind gaat, is de allerergste rouw. Dat is wat jou overkomt en waar jij de verschrikkelijke pijn van voelt. Je partner, man, vrouw, voelt voor zichzelf precies diezelfde pijn, die rauwe rouw. Daarom is rouwen zo’n verschrikkelijk eenzame bezigheid. En tegelijkertijd kun je elkaar zo enorm goed begrijpen omdat je precies de pijn van de ander voelt. Dat is veiligheid en geborgenheid die je bij elkaar zoekt en die nieuwe zin aan het leven kan geven.
Dat doen Britt en Paula ook. Goed voor elkaar zijn en zorg om elkaar hebben maar ook het leven en werk weer oppakken. Het is heel goed dat ook dat beschreven wordt. Het leven dat je leefde, houdt op te bestaan, wordt nooit meer hetzelfde als voor het tijdstip dat je kind overleed, maar het is wel mogelijk een nieuwe start te maken…

Het is zeker een verwerkingsboek?

‘Het schrijven van dit boek moet toch ontzettend zwaar voor jullie geweest zijn,’ is een reactie die we de laatste tijd verschillende keren hebben gehoord. Sommige vrienden, kennissen en interviewers veronderstelden dat wij op zijn minst in een depressie moeten zijn beland. Anderen zagen het iets zonniger in: ‘Fijn dat jullie het van je af hebben kunnen schrijven.’ Of ze vroegen op een meelevende toon: ‘Het is zeker een verwerkingsboek?’ Dat komt doordat een van de hoofdrollen in Diep wordt vertolkt door David. Een glansrol, kunnen we wel zeggen. En een dubbelrol. Want hij is de zoon van Britt en Paula, maar ook die van ons: de verloren zoon, die op deze manier een klein beetje wordt teruggewonnen. Dat terugwinnen hadden wij niet als doel voor ogen toen wij met ons schrijfwerk begonnen, maar het is wel een mooie bijkomstigheid.

Wij liepen al een tijdje rond met allerlei ideeën voor een roman en kwamen tot de conclusie dat Davids verhaal als eerste in aanmerking kwam om verteld te worden. Een verhaal dat al eerder uit Inge haar mond werd opgetekend door journalisten: op hún manier en op basis van hún vragen en selectie. Wij hebben de macht gegrepen. Zodat we zelf konden bepalen wat en hoe. 
Britt, Paula en Ingeborg gaan op hun eigen manier om met de heftige emoties waarmee wij een paar jaar geleden geconfronteerd werden. Zelf zijn we – godzijdank – een aantal stappen verder dan zij. Hadden we dit boek kort na de dood van onze zoon geschreven, dan hadden we niet met enige afstand én ironie naar onze hoofdpersonen kunnen kijken. De behoefte was in dat geval inderdaad groot geweest om alle verdriet en boosheid van ons af te schrijven. En voor verdriet bestaat nog wel enig begrip. Maar boosheid?

Britt en Paula hebben, ruim een jaar na de dood van David, een reden om maar eens een bezoek te brengen aan een rouwtherapeute. Ze komen terecht bij Angela. Die beschikt weliswaar over een doos tissues, een waxinelichtje en een wekker, maar het ontbreekt haar aan mensenkennis en tact. In het gesprek laat Angela de toch al sceptische Paula vrijwel links liggen en ze richt al haar aandacht op Britt.

De therapeute draait haar stoel nu helemaal mijn kant op. Dit bevalt me niet, dus ik vervolg: ‘En het zal Paula ook goed doen. Zij heeft minstens zoveel verdriet als ik.’

Over haar schouder kijkt Angela naar Paula en ze vraagt pinnig: ‘Wat voel jíj dan precies?’

‘Woede,’ antwoordt Paula onmiddellijk. ‘Ik ben nog steeds ontzettend kwaad over Davids dood.’

‘Na ruim een jaar?’ Blijkbaar heeft de therapeute dat ergens genoteerd toen ik haar belde. Ze pakt een boek van haar bureau en begint erin te bladeren. Dan schudt ze misprijzend haar hoofd. ‘Als je nu nog boos bent, loop je wel erg achter in het rouwproces.’

Britt en Paula gaan na dit “intakegesprek” niet meer terug naar Angela. Ze zullen deze foute ervaring vast een keer kunnen gebruiken voor een roman. Ooit – jaren later. Als het rouwproces ten einde is…

Help! we zijn een duo

Diep, Sylia de Graaf, Inge Diepman

Sylia & Inge, foto Eric Smits

Je kunt samen komische acts gaan doen op het toneel , zoals Snip en Snap, Johnny en Rijk of de Mounties, maar die waren niet getrouwd en in sommige gevallen is dat misschien maar goed ook.Je kunt ook een zangduo vormen. Het moet toch geweldig zijn om opgenomen te worden in het rijtje zangduo’s dat Google oplevert : Johan en Hetty, Eugene en Marije, Henk en Rita. Wij zijn ons er alleen ten zeerste van bewust dat wij, met onze stemmen, dat een ander niet kunnen aandoen. Geheel tot onze verrassing zijn wij een duo geworden door samen aan een verhaal te beginnen. Dat verhaal werd een roman en voor het goed en wel tot ons was doorgedrongen waren wij een auteursduo. Als zodanig zijn wij nu uitgenodigd voor het Boekenbal, worden wij geïnterviewd voor verschillende media én worden we op de foto gezet. Vooral dat laatste is wel even wennen.

Fotosessies kunnen vrij lang duren en vragen om een blijmoedige instelling. Een vrolijke glimlach en dito twinkeling in de ogen dien je achter elkaar tevoorschijn te kunnen toveren. En zijn ze er, dan volg je braaf het bevel op van de fotograaf, die van je eist dat je deze gelaatsuitdrukking héél lang vasthoudt. Uiteindelijk wordt de kramp in je kaken dusdanig dat je begint te vrezen nooit meer je eigen (chagrijnige) gezicht terug te krijgen. Dit alles vraagt al veel van één persoon, – en Inge heeft met dit soort dingen gelukkig al wat ervaring – allebei je op hetzelfde moment van je mooiste kant laten zien is een vrijwel onmogelijke opgaaf. De foto’s die we vooraf of naderhand te zien kregen, hebben daardoor al voor de nodige wrevel tussen ons gezorgd. Is de een uitermate tevreden, dan scheldt de ander dat zij er op hetzelfde plaatje helemaal niet uitziet. Onze dochter heeft al een paar keer voorgesteld dat de fotograaf van twee kiekjes maar één moest maken.

Ooit waren wij op vakantie in Engeland bij een mevrouw met een gekwelde blik in haar ogen, die ons in haar cottage van bed & breakfast voorzag. Al snel vertrouwde ze ons toe dat haar man er onlangs met een ander vandoor was gegaan. De tweede ochtend ontdekten wij op een kastje een grote foto met onze gastvrouw als stralende bruid aan de arm van een man in jacquet. Hoe hij er verder uitzag zullen we nooit weten: zijn hoofd en handen waren met zwart papier afgeplakt. Mochten wij ooit uit elkaar gaan dan zullen we het niet zover laten komen, hebben we ons voorgenomen. Wij scheuren onze duo-foto’s gewoon doormidden.

Er is een boek geboren

Diep, Inge Diepman

Inge speecht in restaurant David en Goliath

We zagen vrienden en familieleden enthousiast knikken toen Inge hiermee haar speech begon. De presentatie van ons boek op 28 maart had ook veel weg van een kraamfeest. Met ons, als trotse ouders van een prachtig (Diep)mannetje, als middelpunt.

Wij werden niet alleen overladen met prachtige bloemen en aantrekkelijke flessen drank, maar kregen ook verschillende cadeaus die betrekking hadden op David. Inge las de proloog voor uit Diep, die zo begint:

Naar dit moment heb ik intens verlangd. Voor het eerst wordt mijn kind bij me neergelegd.

En eindigt met:

Ik leg zijn handje in mijn hand en vouw mijn vingers eromheen. ‘Kom maar,’ zeg ik, ‘ik mag je vasthouden. We zijn nu echt begonnen.’

Hierna zong zangeres Nina Ebbenhout “The first time ever I saw your face”. Een bloedstollend mooie vertolking van ons gevoel. Dat we ons bevonden in restaurant David en Goliath, waar de meer dan vijf meter hoge reus en zijn kleine tegenstander prominent aanwezig zijn, gaf de bijeenkomst nog een extra lading.

De verschijning van onze roman is nog steeds een bijzondere gebeurtenis. Wij hebben er onder meer over mogen vertellen in tijdschriften, kranten en programma’s. En dat is toch wat we graag willen: aandacht voor onze verloren zoon, die door Diep een gezicht heeft gekregen. Wij lezen op onze eigen site en die van KRO-de Wandeling de vele reacties. Bijna allemaal erg persoonlijk en ontroerend. Dat een enkeling veronderstelt dat wij ons boek alleen maar promoten om er rijk van te worden, nemen wij op de koop toe. Wij hoeven niet rijk te worden, wij zijn het al met een gezonde dochter en zoon. Maar we zullen ook niet ontkennen dat we gaarne willen dat Diep door velen gelezen wordt. En we vinden het daarom fantastisch dat de uitgever een week na de presentatie al de tweede druk heeft aangekondigd.

Omdat wij, net als kersverse ouders, heel graag ter ere van onze nieuweling post willen ontvangen, moedigen wij u aan te reageren in ons gastenboek.  Ondertussen blijven wij zo lang mogelijk op onze roze wolk zitten.

Wij zijn zwanger van een boek…

Diep, Sylia de Graaf, Inge Diepman

Klaar voor de presentatie, foto Dagmar de Graaf

…en, zoals bijna elke zwangere die ‘op het laatst loopt’, wij kunnen bijna niet wachten tot we zijn bevallen. Naarmate de uitgerekende datum (28 maart) nadert zal de spanning vast en zeker toenemen.

Hoe gaat de bevalling verlopen, hoe zal het kind er uitzien, hoe zal de buitenwereld reageren? Voor ons staat een ding vast: wij houden van het kind en wij zijn hoe dan ook trots op hem. Zijn stoere naam hebben we al prijsgegeven: Diep.

Diep is onze roman. Een boek waarin fantasie en werkelijkheid door elkaar lopen.

Toch wachten ook onze vrienden en familieleden gespannen af: komen wij erin voor? En hóe? Want ze weten dat wij zelf model hebben gestaan voor de hoofdpersonen Britt en Paula. Maar we kunnen hen geruststellen. Wij hadden vele modellen. En als schrijvers hadden we de macht om niet alleen onszelf, maar ook anderen te kneden en naar eigen inzicht een nieuwe vorm te geven. Of het nu gaat om de onverschrokken Amsterdamse tante Nettie, de wellustige, behulpzame vriendin Babet of de wollige schoonzus Ans, die op de verkeerde momenten de verkeerde dingen zegt. Ze bestaan niet.

Hoewel… Het zou ons niet verbazen als iemand hen in eigen kring meent te (her)kennen. De ware held van onze roman, David, is de enige die geworden is wie hij was. Onze grote en eeuwige trots.